Femke over bezoek aan indiaanse gemeenschap: “Dit volk is economisch arm, maar hun cultuur is ontzettend rijk”


Na meer dan twee uur rijden, kwamen we dan eindelijk aan. Zestien nieuwsgierige mensen, in een op een hobbelige weg rijdende bus, hadden uitzicht over de adembenemende Atlantische tropen. Bij het uitstappen zag je iedereen verwonderd kijken naar de prachtige omgeving. ‘Je kan hier voluit ademen’, zei een van de Braziliaanse jongeren die op de vuilnisbelt woont. Even waren we weg van het drukke stadsleven en bevonden we ons in  “the middle of nowhere”.

Eenmaal aangekomen in het autonome indianendorp, was de stilte het eerste dat me opviel. We werden hartelijk ontvangen door de zoon van het dorpshoofd en nog enkelen van de timide dorpelingen. Ze spraken over hun geschiedenis, cultuur en leven. Jaren hebben ze moeten vluchten. De dag van vandaag krijgen ze nog steeds te maken met vooroordelen en soms zelfs discriminatie.

Deze mensen hebben het niet gemakkelijk. Ze leven op een hooggelegen gebied, ver weg van de bewoonde stad. Vroeger leefde men van visvangst en landbouw. Nu is dit niet meer mogelijk. Door kolonisatie verloren ze veel van hun gebied. De grond die ze teruggekregen hebben bevat zeer weinig tot geen vruchtbare grond, daarom moeten de mensen de dag van vandaag leven van toerisme.

Verder heeft deze gemeenschap een school opgericht, waar eigen taal en cultuur worden aangeleerd. Ook Portugees, zodat men in verbinding staat met de industriële wereld. Ook Kiyo is partner van dit project. Doordat dit cultuureigen onderwijs maar tot het tweede middelbaar loopt, wilt Kiyo zorgen voor een uitbreiding van het schooltraject.

Na het theoretische gedeelte, kregen we de kans om het dorp te ontdekken. Ik voelde me meteen thuis tussen al het groen en de frisse geur van de natuur. Met de zon op ons gelaat, konden we luisteren naar de prachtige melodieën van één van de bewoners. Het geluid van de traditionele viool paste helemaal in het plaatje.


Niet alleen hebben we kennis gemaakt met de natuur en de muziek van deze stam, ook hun handwerk hebben we kunnen bewonderen. Uit hout maken ze beeldjes, uit riet weven ze mandjes en met veren maken ze oorbellen. Allemaal met een wondermooi resultaat.

Ook anderede Guarani-indianen, gevestigd in Paraty, hebben we mogen ontmoeten. De ontvangst was ook hier hartverwarmend. Enkele mannen, vrouwen en kinderen van het dorp zongen een lied met morele waarde. Men zingt dit lied enkel in gesloten kring of wanneer men zelf iemand uitnodigt. Ik genoot van elke seconde, wat een stemmen.

Na de muzikale opvoering, brachten ze ons naar het heilige huis. Dit uit leem en bamboe gemaakte gebedshuis is een plek waarbij de stam rust en hoop kan vinden. De spirituele kracht die er heerst, strekt zich uit over het gehele dorp. Zo was er een kind met 40°C koorts. De gebedsleider heeft via een spiritueel genezingsritueel de koorts weggehaald bij het kind en op zich genomen. Na een paar uren was ook zij genezen.

Zoals de stam die we ervoor ontmoet hebben, hebben ook de Guarani-indianen een geschiedenis van uitroeiing achter de rug. Discriminatie en vooroordelen bevinden zich op politiek vlak. Hun cultuur is iets uniek, maar de regering wilt dit niet erkennen. De dag van vandaag leven de inwoners nog steeds met een zekere onzekerheid. Het enige wat ze willen is erkenning. Hun ideaal voor een diverse samenleving is dan ook alle culturen samen, met een plek voor hun eigenheid.

We maakte kennis met de 18-jarige Alexander, een jonge leider van het dorp. Samen met zes anderen heeft hij een project opgestart rond communicatie en media. Dit is begonnen wanneer de eerste gsm zich de ronde deed in het dorp. Alexander zag in hoe belangrijk het was te kunnen communiceren met de buitenwereld en hoe handig dit wel is via sociale media. Alleen doet er zich één probleem voor. In de mediaklas van de lokale school, bevindt zich maar één werkende computer. Dit tekort kan voor frustratie zorgen. Samen met organisatie CESAC zorgen ze voor verandering. Zo kan men in de toekomst een brug bouwen met de industriële samenleving.

Zoals in het andere indianendorp, is Kiyo ook hier actief. De aanleg van een voetbalveld voor de kinderen van het dorp is één van de gerealiseerde ideeën van deze organisatie. Sport en spel brengt mensen samen. In samenwerking met CEDCA, wilt Kiyo in de toekomst meer jonge leiders, zoals Alexander, in jeugdraden laten zetelen. Zo is maar weer gebleken dan wij, jongeren de toekomst zijn.

Zestien nieuwsgierige mensen, in een op een hobbelige weg rijdende bus, onwetend over hoe een indianenstam nu werkelijk is, hebben de afgelopen dagen de unieke cultuur en de spirituele schoonheden van naderbij mogen bekijken. Misschien zijn deze volkeren wel economisch arm, maar hun cultuur is rijkelijk gevuld. Het in stand houden is daarom van uiterst belang.

Namens Zuiddag willen we ons excuseren voor het late blogbericht. We hadden namelijk een feestvarken onder ons. Nogmaals een dikke proficiat, Marie!

Femke.

Advertenties

3 gedachtes over “Femke over bezoek aan indiaanse gemeenschap: “Dit volk is economisch arm, maar hun cultuur is ontzettend rijk”

  1. FEMKE
    Prachtige weergave van deze beleving in de Indianengemeen schap..
    Kom veilig thuis met een rijke ervaring…
    Veel liefs
    MOEKE van MARIE……zal zo blij zijn ze terug thuis te hebben……

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s