De ambassadeurs en kinderen werken samen aan een kunstwerk (Kaat)

foto blog 22 juli.JPG

“Wat was rood nu ook alweer?” “Amarello?” “nee, dat is geel” “Fatinha, qual cor?” Al wijzend naar de gekleurde vlaggetjes die er nog hingen van het festa junina probeerden we te achterhalen hoe we de kleuren in het Portugees moesten uitspreken. In de namiddag gingen we immers samen met de kinderen een schilderij maken op de muur van de school van Pamen. De kleuren waren dan wel een handige woordenschat.

Eerst gingen we nog op bezoek bij een school die op intitiatief van een katholieke gemeenschap is opgericht in Jardim Gramacho. Ook zij deden dit omdat de opvang en educatievoorzieningen van de overheid tekortschieten. Het was een mooie school met vier klaslokalen, een speelplaats met speeltoestellen en een refter. We gingen in alle klassen even op bezoek en we werden steeds onthaald door heel open en enthousiaste kinderen. In de klas van de oudste kinderen kwam een van de kinderen meteen bij Marie op schoot zitten. Toen we weer vertrokken liepen heel wat kleuters tegelijk naar haar om haar een knuffel te geven. Heel schattig en echt een magisch moment.

Daarna gingen we naar ‘Doce Saber’ en zetten we de basis van onze muurschildering: een gigantische boomstam. Ondertussen kwamen de eerste kindjes al toe. Sommigen kenden ons nog van 2 dagen geleden. Ze kwamen meteen dag zeggen en een knuffel geven. Hartverwarmend. Na het eten gingen we echt van start. We schilderden de handen van de kinderen in alle kleuren van de regenboog. Met die geverfde handjes konden ze dan de blaadjes van de boom maken.

Later als ik voor de klas sta en één van mijn leerlingen geeft een eigen creatieve draai aan de opdracht die ik hem of haar geef, dan denk ik terug aan dit moment. Dan keur ik het niet af, maar laat ik het kind gewoon zijn creatieve zelf zijn.

Ook ik verfde mijn hand om zo een steentje bij te dragen aan onze kleurrijke boom. Terwijl ik dat aan het doen was, kwam een van de kindjes naar mij. Ze vroeg of zij mijn hand mocht schilderen. Ik lachte en gaf haar het penseel. Tot dat moment had ik de handjes steeds in één kleur geschilderd, maar daar bracht zij verandering in. Alle kleuren van de verfdoos kwamen op mijn hand terecht. Mijn eerste reactie was ‘Oh nee, niet al die kleurtjes mengen’. Maar toen ik haar zo bezig zag kon ik er best wel om lachen.  Fijn om te zien hoe kinderen zelf zo creatief kunnen zijn.  Dit is een van die momenten die ik vasthou. En later als ik voor de klas sta en een van mijn leerlingen geeft een eigen creatieve draai aan de opdracht die ik hem of haar geef, dan denk ik terug aan dit moment. Dan keur ik het niet af, maar laat ik het kind gewoon zijn creatieve zelf zijn.

Kaat.

Advertenties

4 gedachtes over “De ambassadeurs en kinderen werken samen aan een kunstwerk (Kaat)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s